— Persoonlijk —
Op zoek naar fijne seks na misbruik
Ik ben opgegroeid in een omgeving die voor een kind veel te zwaar was. Mijn jeugd werd gekenmerkt door een moeder met narcistische trekken, waardoor er weinig ruimte was voor mijn gevoelens, mijn behoeften en mijn veiligheid. Ik leerde al vroeg om me aan te passen, om stil te zijn, om te overleven in plaats van te leven. De warmte en stabiliteit die een kind zou moeten voelen, waren er nauwelijks. In plaats daarvan was er spanning, controle en emotionele onvoorspelbaarheid.
De druk van een narcistische jeugd
Ik was een pleaser. Ik probeerde wat liefde van mijn moeder te ontvangen. Helaas heb ik dat gevoel van onvoorwaardelijk houden van nooit van haar mogen ontvangen. Er was een voortdurende dreiging van boosheid en woede. Steeds moest ik horen dat ik “niet deugde”, “waardeloos” was, “niemand zit op jou te wachten” en “jij moet blij zijn als je niet alleen eindigt”.
De eerste vluchtpoging
Toen ik achttien werd, voelde ik dat ik weg moest. Niet omdat ik klaar was voor de wereld, maar omdat blijven geen optie meer was. Ik ben gevlucht door een huis te kopen met mijn toenmalige partner. Het voelde als een kans op vrijheid, een kans om opnieuw te beginnen, om eindelijk een plek te hebben waar ik mezelf kon zijn.
Gevangen in de overlevingsstand
Maar de realiteit was anders. De relatie waarin ik zat, was niet respectvol en niet veilig. Als mijn jeugd anders was geweest, geloof ik dat ik nooit bij hem was gebleven. We waren jeugdliefdes en we hadden allebei een moeilijke jeugd. Ik zocht een uitweg, zelfstandigheid, een thuis. Maar ik kwam opnieuw in een situatie terecht waarin mijn grenzen werden genegeerd en mijn stem steeds kleiner werd.
Jeugdige fantasie en nieuwsgierigheid
In mijn jonge jaren was ik nieuwsgierig naar seks. Ik las erotische verhalen, had fantasieën en wilde alles ontdekken. Ik verlangde naar fijne intimiteit en naar het soort verbinding waarin je volledig in elkaar opgaat, samen grenzen verkent en even de wereld vergeet.
Maar al snel werd intimiteit iets dat niet meer van mij was. Ik werd onder druk gezet, kreeg schuldgevoelens aangepraat en werd verantwoordelijk gehouden voor dingen waar ik geen controle over had.
Overschreden grenzen
Mijn lichaam voelde niet meer als mijn eigen lichaam. Grenzen die ik duidelijk aangaf, werden overschreden. Als ik pijn had, was dat mijn schuld. Als ik geen plezier voelde, werd dat gezien als mijn tekortkoming en werd ik daarvoor afgestraft. Ik leerde opnieuw te overleven door mezelf weg te cijferen: in stilte ondergaan, me vanbinnen volledig dood voelen, uit mijn lichaam treden en wachten tot het voorbij was. Naar de buitenwereld toe bleef ik lachen; masker op en doorgaan.
Op mijn werk ontmoette ik een vrije geest. We werden snel beste vriendinnen en gingen vaak samen op stap. Het waren prachtige tijden, maar thuis zorgde het voor nog meer spanning. De jaloezie en achterdocht die er al waren, lieten de situatie achter gesloten deuren ontploffen. Zijn woede over het stukje vrijheid dat ik terugpakte, uitte zich in nog meer seksuele dwang en manipulatie.
Het absolute breekpunt
Tot er iets in mij knapte. Ik schoot in een psychose; de druk werd te groot. Terwijl hij aan het werk was, pakte ik in die staat mijn spullen, belde mijn vader en vroeg hem me op te halen. Ik wachtte tot mijn partner thuiskwam, zei dat ik bij hem wegging en liep de deur uit.
Binnen twee dagen zat ik bij de GGZ. Mijn draadje was geknapt. Alles wat mijn hele leven had gespeeld – de druk, de emotionele mishandeling, het seksuele misbruik – het kwam er in één explosie uit. Het was een keiharde reality check en ik ben nog altijd dankbaar dat het gebeurde. Het was de start naar het terugpakken van wat van mij is…
De eenzaamheid na de kliniek
Maar mijn omgeving dacht dat ik in een psychose was vertrokken bij mijn partner en dat ik het niet meende. Uit de psychose, zwaar onder de medicatie, was ik een dood vogeltje dat vooral probeerde alles weer te ordenen. Je bepaalt niets zelf. Toen ik met verlof mocht, kreeg mijn partner me mee naar huis. Het misbruik ging door en ik hield mijn mond. Mijn brein had kortsluiting; de woorden “niks zeggen hoor, anders mag je niet meer met verlof” waren genoeg om me stil te houden.
Niemand vroeg waarom ik tijdens het verlof extra oxazepam had gekregen. Want er was wel iets veranderd: ik onderging het niet meer in stilte. Ik lag in bed te kermen als een zwaargewond dier, en het duurde even voordat ik besefte dat dat geluid van mij kwam. Het ging door merg en been. Hij raakte in paniek en gaf me oxazepam, maar niemand vroeg waarom ik die nodig had. Iets waarnaar ik snakte, maar wat niet kwam. Ik heb me nooit eerder zo eenzaam gevoeld…
Mijn eigen ruimte terugclaimen
Na drie maanden mocht ik met ontslag. En daar zat ik weer: bij mijn partner, hij met zorgverlof, mijn spullen netjes teruggebracht door mijn ouders. Hij liep inmiddels bij een psychiater, want hij had zo geleden onder mijn “ontsporing”. Of ik meeging naar zijn psychiater, omdat al zijn leed door mij kwam? Nee. Ik had mijn eigen psychiater.
Toen kwam zijn vraag: “Hou jij wel van mij?”
Nee. Ik hoefde geen seconde na te denken. In mijn gedachten volgde meteen: Dat heb ik ook nooit gedaan.
“Wat doe je hier dan nog?”
Dat vraag ik me ook af.
Ik ben opgestaan, vertrokken, en nooit meer teruggegaan.
Ik bepaal weer zelf!
Op zoek naar een eigen woning vond ik uiteindelijk iets tijdelijks: mijn eerste eigen plekje. Helemaal van mij. Mijn moeder eiste meteen een sleutel en liep regelmatig ongevraagd binnen, maar ondanks dat was het verschil enorm. Het was míjn huisje. Mijn eerste thuis.
Mijn psychiater had de dynamiek van het gezin al lang gezien tijdens mijn opname. Ik kreeg ambulante hulp na opname. Ik heb tijdens mijn opname moeten beloven dat ik nooit met mijn medicatie zou stoppen. Die belofte heb ik gemaakt.
In de maanden na mijn opname heb ik tijdens de gesprekken met de psych aangegeven dat ik wil stoppen met de medicatie. Geen enkele psychiatrische voorgeschiedenis. Ik voel niks meer met al die medicatie. Wil u met mij meedenken?
De psych stond er positief tegenover. “We gaan afbouwen onder één voorwaarde. Als ik zeg dat je wat moet gaan slikken dan doe je dat zonder discussie.”
“Akkoord!”
In drie maanden heb ik alles afgebouwd en nooit meer gestart.
Onvoorwaardelijke liefde ervaren
In die periode leerde ik een lieve man kennen. Mijn alles. We deelden een moeilijke jeugd, dezelfde gevoeligheid, dezelfde herkenning. Heerlijke humor en een nuchtere kijk op het leven. Het was thuiskomen. Voor het eerst ervoer ik liefde, warmte en onvoorwaardelijke acceptatie van wie ik was. Door alles heen zag hij mij. Nog nooit had iemand mij gezien. Respect, rust, mogen zijn wie je bent.
Mijn moeder probeerde dit te verstoren, en uiteindelijk leidde het tot een breuk met mijn familie. Ik was schoon schip aan het maken: alles loslaten waar ik niets aan had. Niet verharden, maar bij mezelf blijven. Lief, zacht, warm en tegelijk duidelijk. Helen, met vallen en opstaan.
Consequente grenzen en een breuk met de familie
Mijn familie vond mij onherkenbaar. Suze die grenzen stelt, nee zegt, niet alles meer ondergaat. De escalaties werden steeds groter omdat ik aan mijn grens vasthield. Tot de bom barstte en ik alle deuren voorgoed heb gesloten.
Door die heling kwam ook mijn seksuele behoefte richting mijn partner terug. Ik veranderde, bloeide op, wilde liefdevolle intimiteit verkennen. Maar bij hem veranderde niets. Zijn manier van omgaan met trauma was anders dan de mijne. Ik wilde de monsters aangaan en wegjagen, hij stopte ze achter deurtjes en accepteerde wat er was.
Daar zat ik dan, met mijn seksuele stroom die weer op gang kwam… Veel geëxperimenteerd maar nooit genoten. Ik wil genot voelen… Is het een illusie? Of kan het waarheid zijn… Jaren van praten volgden. Ik werd in de nacht nog steeds geteisterd door nachtmerries. Maar Beter nachtmerries dan tobben overdag was mijn motto!
Mijn verborgen dromen najagen
Uiteindelijk heb ik aangegeven dat ik graag wil onderzoeken of er voor mij ook fijne seks kan bestaan. Nooit fijne seks mogen ervaren, ik wil mijn dromen en fantasieën najagen. Dat waren zware gesprekken. De man die zo onvoorwaardelijk van je houdt, die je heeft laten helen vertellen dat je het stukje fijne intimiteit mist in de relatie. Maar juist door hem kan ik mezelf zijn. Alles is bespreekbaar. Ik mag afspreken met een gigolo. De minst bedreigende oplossing.
Ik had al wat gezocht naar gigolo’s. Angstaanjagend. Overweldigend. Ik werd er wat paniekerig van. Ja! Ik wil de nacht van mijn leven! Maar met mijn geschiedenis was dat niet realistisch.
De enge eerste stap wagen
Tot ik ‘gigolo na misbruik’ intikte op Google. Daar kwam René omhoog. Ik heb iedere letter gelezen op zijn website. De verhalen verslonden. Verdriet. Respect; wat een stoere dames. Ben ik zo stoer? Twijfel. Durf ik te mailen? Nee, zelfs dat durf ik niet…
Weken om zijn site heen gedanst. Uiteindelijk een mail gestuurd. Ik schreef dat ik de durf niet had mijn verhaal te delen, dat het wel klaarstond in concept. Mag ik het met je delen? Nee is ook goed.
“Kom maar op met die mail!”
Het was de start van een intensieve mailconversatie waarin ik veel gedeeld heb. René bleef rustig reageren, legde uit, geen vraag was te gek. Hij gaf vertrouwen.
Eerste date gepland. Een massage, meer niet. Twee maanden vooruit. Zolang had ik nodig om te wennen aan het idee. Mijn partner te laten wennen aan het idee. Een miljoen keer gedacht: ik zeg af, ik durf niet, dit zal er nooit voor mij zijn.
De eerste date: een veilige haven
De date ging door. René kwam binnen en ging op een stoel tegenover mij zitten. Warme uitstraling. Open. Hij stelde vragen die ik niet verwachtte; ze brachten me van mijn stuk, maar lieten ook mijn zenuwen afzakken.
Koffie. “Wil je die zelf pakken? Want ik tril zo hard.”
We kletsten wat en René vroeg of hij me aan mocht raken. Hij legde een hand op mijn been, mijn rug. Dat was allemaal goed. Hij voelde veilig. René vroeg of ik op bed durfde te gaan liggen. Aangekleed. Ja, dat durf ik wel…
Handen gingen langs mijn lijf. Armen, rug, billen… Uiteindelijk belandde ik in lingerie op bed; een heerlijke massage volgde… Alleen een massage, dat was mijn doel…
Gedachten en gevoelens op papier
De dagen na de eerste date ben ik gaan schrijven, mijn therapie. Ik zal een inkijkje geven in mijn hersenspinsels van toen. Mijn beleving na de eerste date:
Wat een aparte beleving. Geen pijn, geen naar gevoel, geen herbelevingen. Dingen waarvan ik dacht dat die zouden triggeren, het gebeurde niet… Het was liefdevol, warm, oprecht, veilig, zorgzaam. Het was goed. Het beurse, branderige, pijnlijke gevoel de volgende dag? Het is er niet.
Er is wel een verdrietig gevoel om wat is geweest. Ik ga er geen woorden meer aan vuil maken. Er zijn tranen omdat ik gisteren niet met narigheid geconfronteerd ben. Niet door jou, niet door mezelf. Het was er gewoon niet. Ik had dit zeker gehoopt, maar niet verwacht. Dankbaar.
Het euforische gevoel dat velen beschrijven, dat heb ik niet beleefd. Dat zou ook niet realistisch zijn. Of dat mogelijk zou kunnen zijn? Daar kom ik graag achter. Wat ik nu al met jou heb mogen beleven, is veel meer dan ik ooit had durven hopen. Mijn doel was een massage. Dat is wel gelukt. 😉
Gisteren deed je dingen die mij normaal helemaal gek zouden maken. Mijn tepels? Oeh, dat gevoel gaat dan door heel mijn lichaam. Nu voelde ik ver weg een licht, fijn gevoel. Ik genoot ontzettend van je nabijheid, het strelen, het veilige gevoel, geen schaamte. Ik was ontspannen en genoot van hoe vertrouwd je voelde. Ik, die iemand die ik niet ken zo blind vertrouw? Ik verbaas mezelf.
Vragen aan mezelf
En dan vroeg ik mij af: kun je seks hebben met iemand die je niet kent, zonder verliefdheid en houden van?
Wat een beleving. Aanrakingen van beide kanten die gewaardeerd worden. Vrijwillig, zonder verwachtingen, zonder verplichtingen. De eerste keer dat ik dat mag beleven. Dat gevoel is niet te beschrijven.
Het laatste uur was voor mij heel bijzonder. Nog even samen liggen. Ik voelde zo’n behoefte je te strelen, bij je te zijn… Ik ken je niet eens. Ik wilde in je kruipen.
Blind vertrouwen op mijn eigen gevoel
Ik had nooit gedacht je te zoenen op de eerste date… Tot jij mij een vlotte zoen gaf; dat voelde onverwacht bijzonder en gewenst. Het voelde zo vanzelfsprekend. Ik heb me nog ingehouden, dan ga je dus denken, vooral verbaasd dat ik het prima vond. Niet denken, gevoel volgen…
Komt de vrouw boven die al heel lang verstopt zit? Het seksuele wezen? Iets wat ik al heel jong voelde? Ik hoop het. In mijn gedachten en dromen heb ik al veel heerlijke dingen beleefd. Sommige erotische verhalen roepen een diepe geilheid in mij op. Daar ga ik de komende weken naar op zoek. Kijken of ik die kriebels en tintelingen weer kan voelen.
Verdomme René, ik ben een ervaring rijker, je bent een fijn mens. Dank je wel.
Dat laatste uur, hm… Dat uur is de reden dat ik graag weer een keer afspreek. Ik had het nodig. Zonder dat uur had ik het hierbij gelaten. Dan had ik gedacht: dit was fijn, maar dit is het niet voor mij. Dit is niet voldoende om mijn partner voor door de hel te laten gaan.
Verdomme, geen idee dat ik het hardop zei. Die zat blijkbaar diep. Ik zei al dat ik niet charmant was. Ik kan heerlijk vloeken. En dat allemaal in mijn “traumastandje”. Bizar…
Niet klaarkomen. Het fijn hebben zonder klaarkomen. Er wordt geen issue van gemaakt. Wauw, zo kan het dus ook… Hoe beleef ik alles als ik wel diep opgewonden ben? Dat wordt flink vloeken, vrees ik. 😉
Suze ontwaakt
De eerste date was een feit. Ik ging voor een erotische massage, maar ben all the way gegaan. Er was geen twijfel, het was goed: respectvol, warm en vol opwinding. Ik ben gelijk gaan schrijven om de fijne ervaring vast te leggen. Mijn demonen gaan weer om de hoek komen en die gaan mij wijsmaken dat het helemaal niet goed was. Dan wil ik kunnen lezen dat het helemaal oké was. Met wederzijds respect.
Suze